ภารกิจ 3/1 โวหารนิราศภูพาน

นางสาวสุปรียา โวหารดี ปี4 หมู่1 

รหัส 57210406120

การเดินทางครั้งเเรกของป๋อมแป๋ม

ภารกิจที่ 2/1

  

                                                                          ตะวันรุ่งมุ่งหน้าไปต่างถิ่น  

                     นั่งมองฟ้ากว้างใหญ่พร้อมโบยบิน                   ไปยังถิ่นต่างตาหาเชยชม

                           เกาะกลางน้ำเจ้าพระยาน่าหลงไหล            มองไปสุดฟ้าไกลให้สุขสม

                     เคยนั่งรถกลับนั่งเรือไปตามลม                          เเลกล้มๆดูปลาไหว้สายคงคา

                             บริการชมเกาะสวยตามสถาน                     ของคาวหวานมากรสหมดปัญหา

                      เเวะเชยชิมอิ่มท้องประหยัดราคา                     มองซ้ายขวาน่าหลงไหลไม่เปรียบปาน

                            เกาะกลางน้ำนามชื่อว่าเกาะเกร็ด               มีทีเด็ดเกาะเกร็ดเป็นสถาน

                    เป็นประวัติชาวมอญเเต่นมนาน                          เคยกล่าวขานมานามหลายสิบปี

                             ฉันนั่งเรือสุดระรื่นจนถึงเกาะ                     เจอเหมาะเจาะขนมไทยยายสมศรี

                    ทั้งดอกจอก ถังเเตก ถ้วยฟู มี                            ทั้งข้าวจี่  สังขยา  น่าสนใจ

                              อีกทั้งมีพิพิธภัณฑ์ปั้นดินเผา                   อาชีพเก่าชาวมอญก่อนสมัย

                    เปิดโอกาศให้เรียนรู้อยู่ด้านใน                          เข้าไปปั้นสักใบให้ลองกัน 

                              พอตะวันนั้นใกล้จะลับฟ้า                        จึงออกจากหลังคาบ้านดินปั้น

                 ถือของฝากเยอะเเยะมาพร้อมพลัน                     ให้คนโน้นคนนั้นทันใจทันใจเอย                                               

                 

จากบ้านนามาร่ำเรียน

ภารกิจที่ 1/1

นิราศจากบ้านนามาร่ำเรียน

                                                            จากบ้านนามาร่ำเรียนเพียนศึกษา

                จากคนรักเคียงข้างต้องจากลา                          เพื่อตามหาความฝันอันเเสนไกล

เเม้ความฝันนั้นยังมองไม่เห็น                                            เเต่ฉันเปรียบตัวฉันเป็นดั่งเทียนไข

              คอยส่องเเสงแม้นทางยังอีกไกล                         แม้น้ำตาเทียนไหลใจยังทน

การศึกษาสร้างคนได้จริงหรือ                                           ทุกคำกล่าวล่ำลือนั้นน่าสน

              ฉันค่อยเก็บคอยเกี่ยวด้วยเเรงตน                        ประสบการณ์มากล้นให้ไตร่ตรอง

ได้รู้จักวิชาชอบไว้ตอบจิต                                                 คอยพร่ำคิดเรียนไปไม่หม่นหมอง

              จากเทียนไขเเสงริบหลี่ไม่น่ามอง                       คอยประคองทางส่องที่สวยงาม

สาวบ้านทุ่งเข้ากรุงเพื่อศึกษา                                         รู้วิชามากล้นคนไถ่ถาม

              ขึ้นชื่อว่า  ครุ  นั่นเป็นนาม                                   เฝ้าติดตามเตือนใจให้ใฝ่ดี

ฉันได้มีโอกาศได้ศึกษา                                                    คำนำหน้าเลอค่าเป็นยศศรี

             คอยฟูมพักเก็บกำสิ่งดีดี                                      สร้างชื่อเสียงได้ให้ได้มีคนชื่นชม

ฉันจากบ้านมาร่ำเรียนเพื่อสร้างฝัน                                  อีกสักวันคงหวนคืนอย่างสุขสม

             สร้างทางฝันปั่นความสุขไม่ตรอมตรม                  คงเสร็จสมความมุ่งมั่นดั่งตั้งใจ