ตอนที่ ๓ รำพันรักจากดอนจาน
มุ่งหน้าสู่นามน ถิ่นคนดีมีศีลธรรม
ก้าวหน้าเจริญนำ กว่าถิ่นอื่นเขตเดียวกัน
เป็นเเหล่งการศึกษา ราชภัฎก่อนหน้านั้น
พัฒนาเจริญพลัน จึงร่วมกันเป็นหนึ่งเดียว
สามเเยกอยู่่เบื้อหน้า เหมือนตัวข้าต้องเลือกเลี้ยว
ต้องมีเพียงรักเดียว จะเลือกสองบ่มิดี
ถึงเขตเทศบาล เป็นถิ่นฐานของเศรษฐี
ร้านทองล้วนมากมี เศรษฐกิจรุ้งเจริญ
ร้านค้าเรียงตามทาง ขายผักบ้างดูเพลิดเพลิน
ฉันจำต้องลงเดิน ซื้อสินค้าของใช้สอย
ทุกอย่างยี่สิบบาท ข้างตลาดของไม่น้อย
ของดีถูกใช่ย่อย เหมือนรักเเท้อันยิ่งใหญ
เลือซื้อกระจกเงา ดูเเล้วเศร้ากลางดวงใจ
ไร้ร่างของชายใด มาเคียงคู่ดูเบา
หยิบเข้าหนึ่งใบ ช่างเนียนใสกว่าใจเรา
ฉ้ำรักจนอับเฉา ใจบอบซ้ำระกำทรวง
ผลบเลือกเอาเเจกัน ฉันันนั้นยิ่งเป็นห่วง
มารดาฤทัยดวง ผู้จากกันคนละเเจ
ออกจรหว่างทาง แสนอ้างว้างดวงใจแท้
หน้ามนคนเคยเเคร์ ยังใกล้เคียงกับนามน
นามนหลายหมู่บ้าน เหมือนชาญมีหลายคน
นามนหลายตำบล คงเหมือนพี่มีหลายใจ
เเรมทางถึงตลาด ซื้อผักกาดกับพริกไทย
ผู้คนเดินทักทาย เเต่พีนี้ไรวีเเวว
มุ่งหน้าสู่โรงเรียน เเหล่งพากเพียรทั้งไทยเเกว
พินิจดูป้ายเเล้ว นามนราษฎรสงเคราะห์
นามนคนเคยเคียง ประสนเสียงเพลงไพเราะ
ใยจึงไม่สงเคราะห์ ดวงฤทัยเช่นโรงเรียน
ตรงข้ามเป็นเซเว่น ก็ไม่เว้นลงเเวะเวียน
ซื้อยาเเก้อาเจียน อีกภูมเเพ้ฝุ่นละออง
ดุ่มเดาเข้าเดินวน พบเจอคนเคียงคู่สอง
ใยจึงสมหมายปอง ต่างตัวข้าไร้คู่เคียง
ขนมจีบซาลาเปา ประโยคเก่าคุ้นสำเนียง
จีบใครก็ต้องเสี่ยง โดนหักอกน้ำตานอง
สัญจรถึงด่านตรวจ มีตำรวจเสียงเเซ่ซ้อง
ต้องคอยย่องย่องมอง ด่านตรวจขันจราจร
จ่าเพียรโบกมีทัก หมวดน้อยดักกับดาบสอน
หมวดหนุ่มเเละดาษมร ต่างตรวจตรงอย่างเข็งขัน
ถึงด่านตรวจปวดใจ เหมือนด่านใจน้องเป็นหมัน
ดักตรวจผู้ใดกัน จึงจะได้เป็นชายชม
ตำรวจเคยมารัก เเล้วอกหักจนขื่นขม
ซ้ำทรวงทุกระทม อกข้าดั่งไม้ลำปอ
