ตอนที่ ๑ รำพันรักจากดอนจาน
สิบนิ้วขอประนม บังคมขึ้นเหนือเกศา
ขอนบน้อมวันทา พระไตรรัตน์สามประการ
ไหว้ครูผู้ประเสริฐ มณีเลิศเอกอาจารย์
สิ่งใดจะเทียบปาน พระคุณครูคุณากร
จะกล่าวการนิราศ ความนักปราชญ์เป็นกาพย์กลอน
ขอจงประเสริฐพร ให้สำเร็จกิจพลัน
เสียงไก่โอ้โห่ร้อง เป็นทำนองเสียงสวรรค์
เเม่ออกเตรียมจังหัน สุริยันต์เคลื่อนลำเนิน
กราบลาบิดาเเก้ว จำจากเเล้วต้องห่างเหิน
มารดาผู้เจริญ ลูกขอจรสู่เเดนไกล
จากลาเมืองดอนจาน สู่ถิ่นฐานมหาลัย
วันหน้าข้าเติบใหญ่ จะกลับคืนมาดูเเล
ผ่านเเดนหนองเเคนนี้ เกิดที่นี่มีรักเเท้
จำต้องจากผันเเปร คามฐานดำเนินไป
ถึงวิเศษโพธิ์ศรี วัดนี้มีองค์พระใหญ่
กราบลาก่อนจรไป เพื่อศึกษาวิชาครู
ข้าวเขียวที่ข้างทาง ตกหลุมบ้างทางคุดคู้
ต้องเพ่งพินิจดู ทางเข้าบ้านนาเจริญ
หอมเอยนาจำปา หอมเเก้วตาผู้เคยเพลิน
บุรุษเเรกบังเอิญ ผูกหทัยในกมล
จำปาจำขึ้นใจ จำแยกไปเพราะสับสน
จำผ่านบ้านหน้ามน คณารักมิคลายเลือน
มุ่งสู่บูรพา ผ่านไร่นาพาสะเทือน
ข้าวเบาเหลืองย้ำเตือน เคยรวมเกี่ยวคู่ชาตรี
ดงกล้วยสวยงามตา ป่ายูคาเขียวขจี
เป็นนามหมู่บ้านนี้ ว่าดงกล้วยตั้งขึ้นใหม่
สหกรการเกษตร เป็นดงเขตทำกินไซ้
เรือกสนและนาไร อีกแมกไม้ ธ ประทาน
ลำลึกพระภูมี นวศรีผู้หลับกาล
ดาวเรืองเหลืองทั้งบ้าน แซมดอกกล้วยดูสวยดี
ยอดกลัวยที่หอพัน เหมือนผูกพันชาตินารี
นานวันเเล้วใบคลี่ เหมือนบุรุษคลี่นางไป
ตะหง่านดงเเม่เผด เขตดงเย็นเห็นไม่ไกล
จันเเดงภูเขาใหญ่ เดชร่วมไหว้ปฎิมา
สุนัขที่ขวางทาง มีไก่บ้างดูหนาตา
เหมือนกรรมขวางพี่ยา จึงไร้บุญร่วมคู่ครอง
ทางโค้งทำโหลงเหลง เหมือนนักเลงที่โค้งสอง
มิอาจจะประลอง จึงรีบจั้นพลันระเเวง
ทางโค้งที่คดเคี้ยว เหมือนที่เลี้ยวมิสำเเดง
เหมือนฟ้าจงใจเเกล้ง ให้พี่คดจากใจนาง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น