รำพันรักจากดอนจาน
ฟ้าเศร้าเงาจันทร์ฉาย ประหนึ่งคล้ายตัวของข้า
รอนเเรมเร่รอนมา กลางพฤกษาที่ห่างไกล
ที่พักพำหนักนอน เป็นห้องซ้อนเรียงกันไป
คิดถึงคนของใจ นานเท่าไรที่จากจร
รอบข้างมีตึกใหญ่ พฤกษาไซร้ดูงามงอน
มวลหมู่ผู้สัญจร ต้องเเรมรอนตามทางหมาย
มั่นเพรียรเรียนศึกษา ปริญญาไม่สูญหาย
ความฝันไม่เดียวดาย แม้นจุดหมายยังอีกนาน
รับเร่งเก็บสะสม ปัญญาบ่มให้ชำนาญ
หมั่นเพียรฝึกเขียนอ่าน วิชาชาญวิทยา
นิกน้อยเจ้าฝึกหัด รู้เเน่ชัดในวิชา
สั่งสมแลไคว่คว้า แสวงหาดังตั้งใจ
เหนื่อยนักก็พักบ้าง ค่อยก้างย่างสู่วันใหม่
นภาที่สดใส เป็นเเรงใจให้ถึงฝัน
จรลา มหาลัยฯ ยังฝากใจเเละฝากวัน
กลับไปเป็นของขวัญ อีกสักวันจะหวนคืน
เหยื่องย่างออกจากแหล่ง มาถึงเเห่งทางรมรื่น
คาวีเรียงคู่ยืน อยู่ติดพื้นประตูโขง
ป้ายเขียนวัดโพธิ์ชัย เห็นลานใหญ่ที่ราบโล่ง
ร่มเป็นป่าโปร่ง ล้วนแต่หลงไหลกันมา
เเวะไหว้กราบขอพร พนมกรรับเกศา
เรื่องร้ายภัยร้างรา ขวัญชีวาสุขยืนนาน
อำลาพระไตรลักษณ์ จงปกปักเเก่ลูกหลาน คำสอนยังกังวาน ขอจงผ่านไปด้วยดี
เสร็จสัพก็หลับหลัง คอยระวังยามขับขี่
รถลาวิ้งเร็วหลี่ เวลานี้มันกี่โมง
ยกมือขึ้นมาจ้อง ยิ้มเเล้วมองเเดดยังโด่ง
สิบสอง น. ตาลุกโพล่ง ถอนใจโล้งท้องคำราม
ขัับรถชมทิวทรรศน์ สารพัดลานสนาม
นักเรียนวิ่งเล่นตาม ต้นมะขามข้างโรงเรียน
ตรงข้ามมีหอพัก สร้างเป็นหลักน่าเเวะเวียน
รถผ่านทางเรียบเนียน ถนมเคียมหอชวนชม
เพลิดเพลินเเลชมทุ่ง มองดูฝูงนกเริงรมย์
หอมดินกลิ่นควันตม พัดตามลมมาตามทาง
สวนสาธารณะ ฝูงวัวคละกระบือขวาง
ตั้วเตี้ยมเต็มหนทาง ที่ไม่ว่างต้องชะลอ
ขับผ่านไปหวุดหวิด โอ้ อนิจเกือบเเล้วน้อ
ข้างหน้ามีด่านพ่อ อยู่ตรงจุดทางสามเเยก
เหลี่ยวซ้ายผ่าตลอด พอบอกจอดอย่างเพิ่งเเทรก
โถพ่อก็ช่างเเปลก พักที่เเรกเเวะดื่มน้ำ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น