ตอนที่ ๕ รำพันรักจากดอนจาน
เลี้ยวเเยกอนามัย ตรงดิ่งไปหอเรียงราย
หอพักทั้งหญิงชาย เรียงเป็นสายให้ครบครัน
ฝั่งซ้ายรีเเลนเทิ้น ฝั่งขวาเอิ่นทิพวรรณ
ใจดีนามหอนั้น ถัดกันมาวารีรัตน์
อีกหอเเม่งามงอน ชื่อสุพรณ์อยู่ติดวัด
วิเศษโพธิ์ชัยชัด เเจ้งประจักวัวคู่เคียง
โรงเรียนมอสวนขิง กว้างใหญ่ยิ่งก้องชื่อเสียง
ตรงป้ายรั้วชัดเชียว มหาลัยกาฬสินธุ์
เลี้ยวซ้ายเข้าประตู คนึงดูใจถวิล
คิดถึงบ้านใจอาจินต์ จรมาสู่มหาลัย
ฝากตัวเข้าเป็นเเก้ว มาถึงเเล้วมอกว้างใหญ่
อุดมศึกษาไกล มุ่งพรากเพียรปริญญา
มหาวิทยาลัย กาฬสินธุ์เป็นสง่า
ควบรวมสองปัญญา ศาสตร์วิชาปัญญาชน
นามหนึ่งราชภัฎ อีกนามชัดราชมงคล
พี้นที่นี้นามน เด่นเป็นศรีสถาบัน
บัวฟ้าตรงมงคล น่ายินยลงามเสดสรร
เลิศเเล้วเเก้สอนันต์ ดวงจิตมั่นน้อมบูชา
ฝากตัวเรียนเป็นครู เป็นผู้พร้อมพัฒนา
ครุศาสตร์วิชา ภาษาไทยที่พากเพียร
มองเห็นตึกตระการ คิดถึงบ้านจากมาเรียน
ตึกใหญ่เดินเเวะเวียน บรรณราชนครินทร์
อาคารตั้งสูงเด่น เป็นดังเช่นใจถวิล
ตั้งใจให้จบสิ้น ปริญญาวิชาครู
พ่อเเม่หวังพึ่งพา จึงมุ่งมาขยันสู้
หนักเบาพิเคราะห์ดู จะเเข็งเเกร่งมิยอมถอย
เเพรวาสัญญาฮัก จากคนรักหนุ่มกายน้อย
โปรงลางลำนำคอย กล่อมดวงใจให้เที่ยงตรง
ลำป่าวยังเย็นใส ดุจน้ำใจไม่ลืมหลง
มวลมิตรจิตดำรง คอยค้ำชูสู้ด้วยกัน
อาจารย์เป็นที่พึ่ง ยกเป็นหนึ่งเเห่งศาตร์นั้น
ผิดถูกขัดเกลากัน ดั่งพ่อเเม่ดูเเลลูก
บิดาเป็นที่มั่น มารดานั้นตั้งจิตตรง
ยกมือจรดลง เเนบบาทท่านด้วยวิญญาณ์
ความรักหามีไม่ อยู่ในใจนักศึกษา
เนื้อเรื่องที่พรรณนา เป็นนิราศตามขนบ
ความรักหากพึงมี เรื่องวันนี้คงได้พบ
ชายใดจามาคบ ขอนางจบปริญญา
เสร็จสิ้นกาพย์นิราศ ตามศิลป์ศาสตร์ขออำลา
เเต่งโดยสุปรียา ถูกหรือไม่อภัยเอย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น